എന് ഹൃദയമൊരു-
മുഷിഞ്ഞ ഭാണ്ഡം.
ഗന്ധവും,ദുര്ഗന്ധവും
പ്രാണനും,പുഴുക്കളും
നിറഞ്ഞ ഭാണ്ഡം.!
നീലാകാശത്തിന്
തെളിമപോല് ഞാന്
കാത്തു സൂക്ഷിക്കാന്
ശ്രമിചിടുമ്പോള്
മഴമേഘങ്ങള് കണക്കെ
തെറ്റുകള് വന്നുമൂടും ഭാണ്ഡം.!
താങ്ങാന് ശ്രമിചിടും
മാത്രയില് പോലും
പിടഞ്ഞകന്നിടും
ഉയിരിന് വിളിപോല്
അളവില്ലാ ഭാരങ്ങളാല്
വിറയാര്ന്ന കരങ്ങളാ-
ക്കിടും ഭാണ്ഡം.!
അഴിച്ചുവെച്ചോരോന്നായ്
ചികഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്
ഞാനറിയാതെയെന് -
യുള്തടമറിയാതെ
എങ്ങോ പോയ് മറയും
അത്ഭുത ഭാണ്ഡം.!
ഭാന്ധതിനുള്ളിലെ
ഭാവങ്ങള് കണ്ടു ഞാന്
ഭയ ചകിതനായ്
ആര്ത്തു കരയുമ്പോള്
പിടയുമെന് ജീവന്റെ
ഇടയുമീ നാദത്തെ
നിശബ്ദമാക്കീടും ജന്മഭാണ്ഡം..!
അസിം..നല്ല കവിത..ഇനിയും എഴുതുക.
ReplyDelete