ഭാണ്ഡം..

എന്‍ ഹൃദയമൊരു-
മുഷിഞ്ഞ ഭാണ്ഡം.
ഗന്ധവും,ദുര്‍ഗന്ധവും
പ്രാണനും,പുഴുക്കളും
നിറഞ്ഞ ഭാണ്ഡം.!

നീലാകാശത്തിന്‍
തെളിമപോല്‍ ഞാന്‍
കാത്തു സൂക്ഷിക്കാന്‍
ശ്രമിചിടുമ്പോള്‍
മഴമേഘങ്ങള്‍ കണക്കെ
തെറ്റുകള്‍ വന്നുമൂടും ഭാണ്ഡം.!

താങ്ങാന്‍ ശ്രമിചിടും
മാത്രയില്‍ പോലും
പിടഞ്ഞകന്നിടും
ഉയിരിന്‍ വിളിപോല്‍
അളവില്ലാ ഭാരങ്ങളാല്‍
വിറയാര്‍ന്ന കരങ്ങളാ-
ക്കിടും ഭാണ്ഡം.!

അഴിച്ചുവെച്ചോരോന്നായ്
ചികഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍
ഞാനറിയാതെയെന്‍ -
യുള്‍തടമറിയാതെ
എങ്ങോ പോയ്‌ മറയും
അത്ഭുത ഭാണ്ഡം.!

ഭാന്ധതിനുള്ളിലെ
ഭാവങ്ങള്‍ കണ്ടു ഞാന്‍
ഭയ ചകിതനായ്‌
ആര്‍ത്തു കരയുമ്പോള്‍
പിടയുമെന്‍ ജീവന്റെ
ഇടയുമീ നാദത്തെ
നിശബ്ദമാക്കീടും ജന്മഭാണ്ഡം..!

മുഖം..

ഇതെന്‍റെ മുഖമാണ്.
സുന്ദരമെന്ന് ഒരിക്കല്‍
നീ പറഞ്ഞ മുഖം.
നീ തിരിച്ചറിയാതെ-
പോയ മുഖം.
ഇന്ന് കറുത്ത്
കരുവാളിച്ചിരിക്കുന്നു.

എരിയുന്ന ചിന്തകള്‍
തകര്‍ത്തതെന്‍ സ്നിഗ്ദ്ധമാം-
ഹൃദയത്തെയാണ്‌..

അവിടെയൊരു ദേവാലയ-
മുണ്ടെന്നും നീ പറഞ്ഞതാണ്.
അത് സത്യമായിരുന്നു.
സ്നേഹത്തിന്‍ ദേവാലയം.
ഇന്നത്‌ തകര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.

ഇന്നിവിടം ചുടലപ്പറമ്പാണ്.
എരിയാതെ ബാക്കിയായ
പച്ച മാംസക്കഷ്ണങ്ങള്‍
കൊത്തിപറക്കാന്‍ ചുറ്റും
കുറെ കഴുകന്മാരും.

എഴുത്ത് മരിച്ചോരെന്‍ മനസ്സും,
എഴുതാന്‍ മടിച്ചോരെന്‍ വിരലുകളും
നിനക്ക് നല്‍കി ഞാന്‍ -
വീണ്ടും വിട വാങ്ങുന്നു.
ഈ സായാഹ്ന സൂര്യനൊപ്പം.
കടലിന്റെ നീലിമയിലേക്ക്‌..
അനന്തമാം അഗാധതയിലേക്ക്‌.

സൂര്യന്‍ നാളെ വീണ്ടും
നിനക്ക് വെളിച്ചമേകും.
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ നിന്നെ
നോക്കി ചിരിക്കും.

ഇനിയില്ല ഞാന്‍.
എല്ലാം മറവിതന്‍ ഇരുളില്‍ -
വലിച്ചെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പുതിയൊരു സൂര്യന്‍
പുതിയൊരു പുലരി
അതിനി നിനക്ക് സ്വന്തം.

നിനക്കായ്‌ ഞാനിതാ
സ്വയം എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നു.